ساعتها روی ایوان نشستند، سکوت اختیار کردند و به تماشای شهر که آهسته در تاریکی فرو می رفت، پرداختند و گاهی در تلاش برای شکار پشه، دستی به صورت و گردن خود زدند. گرما و هوای شرجی دوباره بر شهر حاکم شده و بدن آنها را خیس عرق کرده بود. پیراهنها در عرض چند دقیقه خیس عرق می شد و به تن می چسبید. صدای جیرجیرکها و دیگر صداهای ویژه یک شب داغ تابستان با آهنگی ملایم از چمن و باغچه به گوش می رسید. سالی می خواست برایشان شامی درست کند، اما لوسین اشتها نداشت. جیک هم نیازی به صرف شام احساس نمی کرد. وقتی هموا کاملا تاریک و شهر آرام گردید، نسبیت از ماشین گشت پیاده شد، قدم زنان از ایران گذشت و وارد خانه شد. کمی بعد، دوباره بیرون آمد، در توری را بست و با یک قوطی نوشابه سرد از کنار لوسین و جیک گذشت و بی آنکه حرفی بزند از خانه بیرون رفت و در تاریکی شب ناپدید شد. سالی دوباره از آنها پرسید که گرسنه اند یا نه. لوسین و جیک به علامت نفی سری تکان دادند. بالاخره لوسین گفت: «امروز بعد از ظهر کسی به من تلفن کرد و اطلاع داد که کلاید سیسکو برای جلوگیری از وحدت آرا هیئت منصفه، بیست و پنج هزار دلار پول می خواهد. مبلغی که سیسکو برای تبرئه هیلی طلب می کند، پنجاه هزرا دلار است.» | جیک خواست اعتراض کند، ولی لوسین مانع حرف زدن او شد.