باکلی فریاد زد: «اعتراض دارم! اعتراض دارم. عالیجناب، در صورتجلسه به این موضوع هیچ اشاره ای نشده است.» اعتراض وارد است. آقای بریگانس، شما در سخنرانی اختتامیه حق ندارید در مورد موضوعاتی که در صورتجلسه دادگاه ثبت نشده است بحث کنید. از هیئت منصفه می خواهم به اظهارات اخیر الذكر وکیل مدافع توجه نکنند.» جیک به نوز و باکلی وقعی ننهاد و با نگاهی که درد و حسرت در آن موج می زد به هیئت منصفه نگریست. وقتی سالن دوباره آرام گرفت، جیک به سخنانش ادامه داد: «دکتر رودهیور چطور؟ آیا مطمئنید روانپزشکی که به نفع دادستان شهادت داد، در جوانی سوء سابقه نداشته است؟ فکر کردن درباره چنین مسائلی به راستی احمقانه است، اینطور نیست؟ تصور بیس و رودهیور در عنفوان جوانی - یعنی در سی سال پیش - چه اهمیتی می تواند داشته باشد؟ اما یک چیز مسلم است: کارشناس معرفی شده از سوی دادستان، با پیشداوری و غرض ورزی در مورد متهم اظهار نظر نمود. دکتر رودهیور بدون شک یک متخصص دارای صلاحیت و یک روانپزشک متبحر است که بیماران روانی بسیاری را مداوا نموده است، اما متاسفانه در آنجا که بحث بر سر ارتکاب جرم و جنایت است، قادر به تشخیص عدم بصیرت در هیچ متهمی نمی باشد. پس اظهارات او را باید با دقت و احتیاط بررسی نمود.» اعضای هیئت منصفه به جیک نگاه می کردند و به هر کلمه او گوش می دادند. او بر خلاف دادستان ناحیه، موعظه نمی کرد و مرثیه نمی خواند. آرام و جدی حرف می زد و به نظر خسته می رسید. لوسین که هیچ اثری از مستی در وجودش دیده نمی شد، دستهایش را بهم قفل کرده بود و به هیئت منصفه می نگریست، اما از نگاه کردن به سیسکو احتراز می نمود. جیک از نوشته های او استفاده نمی کرد، اما سخنرانی اش شیوا و گیرا بود. سخنان جیک از صمیم قلب بر می خاست. جیک از بی تجربگی خود معذرت خواست و اذعان نمود که به اندازه آقای باکلی در محاکم مختلف شرکت نکرده است. «اگر من مرتکب اشتباهی شده ام، لطفا آن را به حساب موکلم کارل لی نگذارید. من یک وکیل دعاوی تازه کارم که تمام تلاش خود را برای انجام وظیفه اش بکار می برد و در این دادگاه با رقیب پر تجربه ای سرو کار دارد که در دهها محاکمه متهمین به قتل شرکت داشته است. بله، اقرار می کنم که احضار دکتر بیس به دادگاه اشتباه بود، و من علاوه بر این، اشتباهات دیگری هم داشتم و از این بابت از شما خانمها و آقایان عضو هیئت منصفه عذر می خواهم.»