«ممکن است حرف شما درست باشد. بله، مطمئن نیستم.» سالن ساکت شد. باکلی و ماسگراو ظاهرا مشغول مطالعه یادداشتهای خود بودند، اما از زیر چشم مواظب حرکات و حرفهای رودهیور بودند. شما چهل و شش بار به عنوان کارشناس دولتی در مواردی که دفاع از متهم بر عذر عدم بصیرت مبتنی بوده است، شهادت داده اید، درست است؟ » بله شاید.» و در هر چهل وشش بار مدعی شده اید که متهم، صد در صد و بدون هیچ محدودیتی حاکم بر مشاعر خود بوده است، اینطور نیست؟ » مطمئن نیستم.» موضوع را ساده تر بیان می کنم. شما چهل و شش بار به عنوان کارشناس در محضر دادگاه حاضر شدید و در هر چهل وشش بار، متهمین را کاملا سالم و عاری از هر گونه عارضه روانی و کاملا بصیر بر اعمال خود تشخیص دادید. این موضوع را تأیید می کنید.» رودهیور کمی جابجا شد و برای یک یا دو ثانیه اثری از ناراحتی و نگرانی در وجناتش پیدا گردید: مطمئن نیستم.» «شما تاکنون هرگز متهمی را که بصیر بر اعمال و حاکم بر مشاعر خود نباشد، ندیده اید. اینطور نیست؟ » بر عکس. خیلی هم زیاد دیده ام.» بسیار خوب. پس لطفا نام یکی از این متهمین و محل محاکمه او را ذکر کنید.» باکلی از جا برخاست و تکمه کتش را بست: «عالیجناب، دادستانی به این سؤالات اعتراض دارد. نمی توان از دکتر رودهیور توقع داشت تمام محاکماتی را که در آنها به عنوان کارشناس شرکت داشته، به خاطر بیاورد.» نوز گفت: «اعتراض وارد نیست. بنشینید. دکتر، لطفت به سؤال مطرح شده پاسخ دهید.» رودهیور نفس عمیقی کشید و به سقف سالن خیره شد. جیک به هیئت منصف نگاه کرد. همه بیدار و هشیار منتظر پاسخ بودند. رودهیور بالاخره گفت: «موردی به خاطرم نمی رسد.»