«نه، از ساعت یازده تا دوازده خوابیدم.» « حالت خیلی خراب است و احتیاج مبرمی به استراحت داری.» « حالم خیلی بد است و تا وقتی محاکمه تمام نشود، حالم خوب نخواهد شد. نمی فهمم، لوسین، اصلا نمی فهمم که چرا همه چیز به یک باره خراب شد. ولی از طرف دیگر، واقعیت این است که بدترین هیئت منصفه، نصیب ما شده است. درست است که نمی توانم ثابت کنم، اما حقیقت این است که اعضای این هیئت مورد تهدید و ارعاب قرار گرفته اند و آن ها را تحت تأثیر قرار داده اند. باکلی صداقت شاهد اصلی ما را به بدترین شکل ممکن به زیر سؤال برد. شهادت خود متهم نیز اصلا خوب نبود و از همه بدتر، اعضای هیئت منصفه به من اعتماد ندارند. آیا وضعی بدتر از این هم ممکن است برای کسی پیش بیاید؟ » « جیک، تو هنوز هم فرصت داری که محاکمه را ببری. برای این منظور به معجزه ای نیاز داریم؛ اما گاهی هم واقعا معجزه رخ می دهد. من چندین بار به کمک یک اختتامیه ی بسیار خوب توانستم محاکمه را از چنگال دادستانی که مطمئن بود برنده شده است، بیرون بیاورم. حواست را روی یک یا دو نفر از اعضای هیئت منصفه متمرکز کن و در سخنرانی آخر، فقط با آن ها حرف بزن. از آن ها درخواست همدردی کن. این موضوع را فراموش نکن؛ هیئت منصفه باید رأی خود را به اتفاق آراء صادر کند. اگر حتی یک نفر از آنان عقیده ی دیگری داشته باشد، محاکمه بی نتیجه خواهد ماند.» | « منظورتان این است که اشک آن ها را در بیاورم؟» « چرا که نه؟ ولی فکر نکن که این کار آسانی است. من به اشک اعضای هیئت منصفه خیلی اعتقاد دارم. گریه ی یکی از اعضای هیئت، خیلی مؤثر است.» آفتاب که غروب کرد، سالی برایشان ساندویچ و سیب زمینی سرخ کرده آورد. ساعت ده، جیک شب به خیر گفت و به اتاقش رفت. به کارلا تلفن کرد و یک ساعت تمام با او حرف زد، ولی چیزی در مورد خانه نگفت. وقتی صدای همسرش را شنید و به خاطر آورد که دیر یا زود باید خبر از بین رفتن آن خانه ی زیبا که مأوای