« دقیقا همینطور است. طرح اولیه ی من از هر آنچه که می تواند به مغز تو خطور کند بهتر و فرا تر است. از این گذشته، من به درستی حدس زدم که تو تمام یکشنبه بعد از ظهر را به عزای خانه ی از دست رفته ات خواهی نشست و سعی خواهی کرد غمت را با نوشیدن از یاد ببری. متهم می دانستم که فرصت تدارک و آماده کردن سخنرانی را نخواهی داشت و بنابراین تصمیم گرفتم این کار را برایت انجام دهم.» | « متأسفانه من نمی توانم مثل شما هوشیار بمانم.» « حرف نزن. آن وقت ها که وکالت می کردم، حتی در حالت مستی هم از حالای تو که مست نیستی بهتر بودم.» « ولی لااقل من بر خلاف شما، وکیل دعاوی باقی مانده ام.» | لوسین یک دسته کاغذ به جیک داد: « این متن سخنرانی است؛ منتخبی از بهترین دفاعیه های من طی سال های وکالتم، لوسین ویلبنکس در اوج توانایی خود، برای تو و موکل تو. بهتر است این سخنرانی را کلمه به کلمه و در همین شکل حاضر از بر کنی. در مورد کیفیت کار هیچ شک نکن. سعی نکن آن را تصحیح کنی یا چیزی به آن اضافه کنی. با این کار، اوضاع را خراب تر خواهی کرد.» « راجع به پیشنهاد شما فکر خواهم کرد. این، بار اولی نیست که چنین سخنرانی اختتامیه ای تهیه و ایراد می کنم.» « ولی این بار بهتر است ریسک نکنی و با احتیاط کامل عمل کنی.» « این چه حرفی است، لوسین!؟ خودم خوب می دانم که موضوع از چه قرار است!» « بی خود عصبانی نشو، جیک. بیا با هم چیزی بخوریم. سالی! سالی!» جیک، شاهکار لوسین را روی مبل انداخت و به کنار پنجره ای رفت که به باغ پشت خانه باز می شد. لوسین پرسید: « تمام شب را سرپا بودی؟»