« بله، جیک. این هیئت منصفه موکلت را به اتاق گاز خواهد فرستاد؛ من این را در چشمان اعضای هیئت منصفه به وضوح خواندم. آنان قبل از آبروریزی دکتر بیس هم به حرف هایش اعتمادی نداشتند، ولی وقتی که باکلی مچش را گرفت و شلوارش را پایین کشید، دیگر همه چیز به کلی تمام می شد. به علاوه، کارل لی هم نتوانست نقش خود را به خوبی بازی کند. شهادتش خیلی مصنوعی و طوطی وار بود. برای جلب ترحم اعضای هیئت، التماس می کرد و حرفی برای گفتن نداشت. من هیئت منصفه را دقیقا زیر نظر داشتم و به هیچ وجه علامتی که حاکی از تفاهم با همدردی باشد، پیدا نکردم. بله، هیلی محکوم خواهد شد و شور اعضای هیئت منصفه هم چندان طول نخواهد کشید.» « از صراحت کلامت خیلی ممنونم!» « من دوست تو هستم و به تو نصیحت می کنم که از حالا خودت را برای یک دادگاه تجدید نظر طولانی و مشکل آماده کنی.» می دانی هری رکس؟ آرزو می کنم که ای کاش هرگز با کارل لی هیلی روبرو نشده بودم.» « حالا دیگر برای این حرف ها خیلی دیر است، جیک.» سالی در را باز کرد، جیک را دید و به او گفت که بابت سوختن خانه اش خیلی متأسف است. لوسین در اتاق کارش نشسته بود. کاملا هوشیار بود و هیچ نشانه ای از مستی در او دیده نمی شد. از جیک خواست که بنشیند. ده ها صفحه کاغذ دستنویس روی میزش قرار داشت. خطاب به جیک گفت: « ساعت هاست که مشغول کار بر روی یک دفاعیه ی مؤثر هستم. تنها روزنه ی امید تو برای نجات هیلی از اعدام، ایراد یک سخنرانی واقعا مؤثر و شیواست. منظورم بهترین سخنرانی اختتمایه در تاریخ قضایی ایالات متحده است؛ چون هر چیز کمتر از این، فاجعه آمیز است و به محکومیت موكلت منجر خواهد شد.» « و حتما شما حالا موفق به تهیه ی چنین شاهکاری شده اید؟ »