« تصور می کنم باید به فکر یک زن جدید باشی و با او از اول شروع کنی. چرا کارلا باید ویلای اعیانی پدرش را رها کند و به کلانتون برگردد و به زندگی در یک کاروان قناعت کند؟ » « چون من در این کاروان منتظرش هستم.» « این کافی نیست، جیک. تو تا چند وقت دیگر یک وکیل دعاوی ورشکسته خواهی بود که از کانون وکلا اخراج شده و در یک کاروان زندگی می کند و به کلی آبرویش رفته است. تمام دوستانت - به استثنای لوسین و من - تو را فراموش خواهند کرد. نه، جیک، کارلا بر نخواهد گشت. همه چیز تمام شده. پیشنهاد می کنم پیش دستی کنی و درخواست طلاق را تو مطرح کنی. بهتر است همین فردا این کار را بکنی.» | « چرا باید از زنم طلاق بگیرم؟» « چون کارلا حتما تقاضای طلاق خواهد کرد، بنابراین بهتر است که تو پیش دستی کنی. خیلی ساده ادعا می کنیم که کارلا همسرش را در شرایطی که به وجودش احتیاج داشته، ترک کرده و به خانه ی پدرش رفته است.» « این بهانه برای گرفتن طلاق کافی است؟»| « نه، ولی می توانیم علاوه بر این، ادعا کنیم که تو موقتا دیوانه شده ای و بصیرت کافی نداری. قاعده ی نیتن را که خودت خوب می شناسی. کار را به عهده ی من بگذار. مگر فراموش کرده ای که من پست فطرت ترین وکیل متخصص طلاق در کلانتون هستم؟» « چطور می توانم چیزی به این مهمی را فراموش کنم!» از شدت باران کاسته شده بود. ابر ها کم کم پاره پاره می شدند و باد خنکی از جانب دریاچه می وزید. جیک که به دوردست خیره شده بود، پرسید:«کارلی محکوم می شود. اینطور نیست؟» هری رکس دست از خوردن برداشت. بشقاب مقوایی را روی میز گذاشت و جرعه ای نوشیدنی خورد. باد، چند قطره باران به صورت او پاشید و او با آستین، باران را از چهره اش پاک کرد.