در کمین من نشسته اند. در بیمارستان جسد نیمه جان سربازی افتاده و گلوله ای که قرار بود مرا بکشد، حالا در ستون فقرات او نشسته است. این مرد تا آخر عمر فلج خواهد ماند و من حتی اگر صد سال هم عمر کنم، هر شب به او فکر خواهم کرد. شوهر منشی ام تنها به این دلیل که همسرش برای من کار می کرد، در زیر مشت و لگد افراد کلان کشته شد. الن رو آرک هم به جرم دستیاری من با یک ضربه ی مغزی در بیمارستان بستری است و موهایش را از ته بریده اند. اعضای هیئت منصفه به علت کثافتکاری دکتر دبلیو. تی. بیس مرا یک شارلاتان دروغگو می دانند. موکلم قصد عزل مرا دارد. اگر کارل لی محکوم شود، همه گناه این محکومیت را به گردن من می اندازند و خود او هم در دادگاه تجدید نظر حتما وكیل دیگری خواهد گرفت، و شاید هم از من به اتهام ناتوانی در دفاع از موکل شکایت کند که اتفاقا فکر می کنم این اتهام، درست و محقانه هم هست. بله، فکر می کنم باید مرا به اتهام قصور در انجام وظیفه محکوم کنند. به همسری برایم مانده، نه دختری، نه خانه ای، نه دفتر کاری، نه موکلی و نه پولی؛ هیچ چیز برایم نمانده است.» « جیک! تو به یک روانشناس احتیاج داری. باید حتما به مطب دکتر بیس بروی و تحت معالجه قرار بگیری. بیا، این نوشیدنی را بگیرد و اینقدر ناله نکن.» « احتمالا پیش لوسین می روم و تمام روز را در ایوان خانه اش پلاس می شوم.» « اگر خواستی از کار استعفا بدهی، لطفا دفتر کارت را به من بده.» « فکر می کنی زنم از من طلاق خواهد گرفت؟» « احتمالا. من چهار طلاق را پشت سر دارم و به همین دلیل خوب می دانم که زن ها عملا از هر بهانه ای برای طلاق گرفتن از همسرشان استفاده می کنند.» « کارلا در این مورد یک استثناء است. من خاک پایش را هم می بوسم و خودش این را می داند.» « اگر کارلا به کلانتون برگردد، مجبور است روی زمین لخت بخوابد.» « نخیر. یک کاروان بزرگ و راحت می خریم. تا وقتی که دوباره پولدار شویم، همین برایمان کافی است. بعد که پولدار شدیم، یک خانه ی قدیمی دیگر می خریم و از اول شروع می کنیم.»