جیک به راننده اش دستور داد که راه دریاچه را در پیش بگیرد. گوشه ی در ها و گلگیر ماشین قراضه و کهنه ی هری رکس با قشری چند سانتی از گل خشک شده، پوشیده شده بود. لاستیک ها به زحمت قابل تشخیص بودند. شیشه ی جلوی ماشین ترک بزرگی برداشته بود و گوشه های آن، قبرستان هزاران حشره ی مختلف بود. ده ها قوطی و بطری خالی جلوی صندلی ها ریخته شده بود. کولر اتومبیل شش سال بود که کار نمی کرد. جیک پیشنهاد کرده بود از اتومبیل او استفاده کنند، اما هری رکس به حماقت او خندیده و گفته بود که اتومبیل قرمز رنگ و خارجی او بهترین هدف برای تک تیراندازان است؛ در صورتی که هیچ کس به اتومبیل کهنه و لکنتی او توجهی ندارد. آهسته به سوی دریاچه می رفتند، ولی هدف خاصی نداشتند. صدای «ویلی نلسون» از بلندگوی ضبط صوت اتومبیل بر می خاست؛ هری رکس با صدای بلند خواننده را همراهی می کرد و با انگشت، روی فرمان ماشین ضرب گرفته بود. صدای او در حالت عادی هم گرفته و نخراشیده بود، اما وقتی که آواز می خواند، در یک کلام وحشتناک و غیر قابل تحمل بود. جیک سعی می کرد از پشت شیشه ی کثیف ماشین، بیرون را ببیند. به نظر می رسید که موج گرما، حداقل موقتا، رو به پایان است. ابر های سیاه در آسمان جنوب غربی روی هم انباشته شدند و هنگامی که هری رکس و جیک به رستوران «هیوز» رسیدند، نخستین قطرات باران بر زمین خشک و تف زده فرو ریخت. قطرات باران، غبار را از روی برگ درختان و علف های کنار جاده شست، آسفالت داغ و نرم جاده را خنک کرد و باعث مه غلیظ و چسبناکی شد که به صورت یک قشر یک و نیم متری، در بالای جاده جمع شد. گودال ها و جوی ها کم کم پر شدند و آب را به گودال های بزرگ تر بردند. باران بر مزارع وسیع پنبه و سویا فرود آمد و روی زمین، مزارع و چاله ها جمع شد. عجیب این که برف پاک کن اتومبیل هری رکس به خوبی کار می کرد و با حرکت مکانیکی خود کثافات و لاشه ی حشرات را از روی شیشه می شست و به کناری می انداخت. باران لحظه به لحظه شدید تر می شد و هری رکس هم صدای ضبط صوت را بلند تر می کرد. سیاهپوستان با چوب های ماهیگیری و کلاه های حصیری خود، زیر پل ها پناه گرفته و منتظر بودند که ابر های سیاه پراکنده شوند و باران قطع گردد. جوی ها پر آب شدند و بر عرض و عمق آن ها افزوده شد. آب از ساحل