جیک جلوی همسر مکنویل خم شد و با دقت مطالبی که پزشکان در مورد وضعیت سرباز مجروح گفته بودند، گوش داد. گلوله در قسمت گردن، در ستون فقرات گیر کرده بود و این بدان معنا بود که بیمار تا آخر عمر فلج خواهد ماند. وودی در یکی از کارخانه های «بونویل» کار می کرد و سرکارگر این کارخانه بود؛ یعنی شغل خوبی داشت که امکان یک زندگی راحت، را برای او و خانواده اش فراهم آورده بود. خانم مکنویل تا آن روز در بیرون خانه کار نکرده بود، اما اکنون دیگر مجبور بود به جستجوی کار مناسبی بپردازد. او هر چند که هنوز اصلا نمی دانست از این پس چگونه باید خانواده اش را اداره کند، با صدایی که مملو از غم و اندوه بود، به جیک گفت: « بالاخره حتما راهی پیدا می کنیم.» همسر او مردی بسیار فعال و ورزشکار بود و مربیگری تیم فوتبال پسرانش را به عهده داشت. اف هور گریه ی خانم مکنویل شدت گرفت و پسرانش هم همراه او به گریه افتادند. جیک در حالی که به آن دو پسر نگاه می کرد، گفت: « پدر شما، جان مرا نجات داد.» خانم مکنویل چشمانش را بست و سری تکان داد: «او به وظیفه اش عمل کرده. ما هم حتما راهی پیدا می کنیم و زندگی را اداره خواهیم کرد.» جیک از بچه ها یک دستمال کاغذی گرفت و اشک چشمانش را پاک کرد. چندین نفر از خویشاوندان مکنویل در اطراف ایستاده بودند و به این منظره نگاه می کردند. هری رکس نا آرام در انتهای راهرو بالا و پایین می رفت. جیک دستی به شانه ی پسر ها زد و مادرشان را برای تسلی در آغوش گرفت و شماره تلفن دفتر کارش را به او داد و خواهش کرد در صورت نیاز، به او تلفن کند. بعد هم قول داد که بلافاصله پس از اتمام محاکمه به عیادت وودی بیاید.