«اوه، بله، او را خوب می شناسم. رفیق من است.» الن ناله ای کرد و غلتی زد. شلدون نجوا کنان گفت: « پیشنهاد می کنم از اتاق خارج شویم.» هری رکس پرسید: « در اینجا کافه تریای وجود ندارد؟ من در بیمارستان همیشه فورا گرسنه می شوم.» « بله، بهتر است با هم یک قهوه بنوشیم.» در کافه ای که در طبقه ی همکف بیمارستان قرار داشت، پرنده پر نمی زد. جیک و آقای روارک قهوه خوردند، ولی هری رکس یک لیوان شیر و سه عدد کیک سفارش داد. شلدون گفت: «اینطور که در روزنامه ها نوشته اند، جریان محاکمه چندان به نفع شما نیست.» هری رکس با دهان پر گفت: « خبرنگاری که این را نوشته، خیلی محتاط بوده است. دیروز دادستان ناحیه در سالن دادگاه آبروی جیک را برد. زندگی خصوصی او در خارج از سالن دادگاه هم چندان لذت بخش نیست. دائما درگیر توطئه های مختلف است. چند روز پیش به جانش سوء قصد کردند، پریشب دستیارش را دزدیدند و دیشب هم خانه اش را آتش زدند.» « خانه ی شما را آتش زده اند؟ » جیک با حرکت سر تأیید کرد: «همین دیشب. هنوز از خرابه ی خانه دود بلند می شود.» هری رکس گفت: « ناظر بودیم که چگونه آن خانه ی زیبا به تلی از خاکستر تبدیل شد. آتش سوزی چهار ساعت طول کشید.» « از شنیدن این موضوع خیلی متأسفم. مرا هم بارها تهدید کرده اند، اما بدترین بلایی که به سرم آوردند، پنچر کردن لاستیک های اتومبیلم بوده. تا کنون هرگز کسی به طرف من شلیک نکرده است.» | جیک گفت: « بد تر از همه این که گلوله ای که قرار بود مرا بکشد، به یک نفر دیگر اصابت کرد.»