«شلدون روآرک» کنار پنجره نشسته بود، پاهایش را روی یک صندلی دراز کرده و مشغول مطالعه ی اخبار مربوط به محاکمه ی هیلی در روزنامه های روز یکشنبه بود. در پایین صفحه ی اول، عکس دخترش به چاپ رسیده و در کنار آن مقاله ی کوتاهی درباره ی ملاقات الن با کوکلوکس کلان درج شده بود. الن در تخت خود آرام خوابیده بود. سمت چپ سرش را از ته تراشیده بودند و پانسمان بزرگی در همین قسمت به چشم می خورد. گوش چپش را با بیست و هشت بخیه دوخته بودند. ضربه ی شدید مغزی او اکنون دیگر به یک ضربه ی مغزی معمولی و نه چندان خطرناک تبدیل شده بود و پزشکان می گفتند او را تا چهارشنبه ی آینده از بیمارستان مرخص خواهند کرد. الن مورد تجاوز قرار نگرفته بود و او را شلاق هم نزده بودند. وقتی خبر را به گوش شلدون که در بوستون بسر می برد رساندند، او را در جریان جزئیات امر قرار ندادند. شلدون هفت ساعت در هواپیما نشسته بود و در تمام مدت اصلا از حال دخترش خبر نداشت و دائما بدترین افکار به مغزش هجوم می آوردند. شنبه شب، پزشکان دوباره از مغز الن عکسبرداری کردند و پس از بررسی عکس های رادیولوژی، به او گفتند که هیچ خطری