«نه، متأسفم. خیلی خطر ناک است. فقط اگر جان یک انسان در خطر باشد، حاضرم افرادم را به داخل خانه بفرستم.آتش خیلی خوبی است.» چرا این حرف را می زنید؟»| خودتان نگاه کنید. تمام خانه به طور یکدست و یکنواخت در آتش می سوزد. شعله های آتش در هر دو طبقه از تمام پنجره ها زبانه می کشد. چنین چیزی خیلی غیر عادی است. حتما تا چند دقیقه دیگر سقف فرو خواهد ریخت.» دو دسته از آتش نشانان به خود جرأت داده و با شیلنگ اطفای حریق به قسمت جلوی خانه رفتند. یک گروه دیگر، شیلنگهای خود را متوجه پنجره های طبقه بالا کردند. یک یا دو دقیقه گذشت و پاشیدن آب هیچ تأثیری بر شعله های آتش نگذاشت. بالاخره رئیس آتش نشانان تفی بر زمین انداخت و گفت: «فایده ای ندارد. خانه کاملا خواهد سوخت.» بعد، از آنجا دور شد و دستوراتی برای افرادش صادر نمود. جیک به نسبیت نگاه کرد و پرسید: «می توانم از شما خواهشی بکنم؟»| «البته.» «لطفا هری رکس را به اینجا بیاورید. حتما خیلی دلش می خواهد این منظره را تماشا کند.» باشد.» جیک، اوزی، هری رکس و نسبیت دو ساعت تمام روی کاپوت ماشین گشت نشستند و شاهد وقوع همان رویدادی شدند که رئیس آتش نشانان پیش بینی کرده بود. گاهی یکی از همسایگان به سراغ جیک می آمد تا او را دلداری دهد و ابراز همدردی نماید و یا حال زن و بچه اش را بپرسد. خانم پیکلز، یعنی همان پیرزن مهربانی که همسایه جیک بود، پس از شنیدن خبر سوختن «ماکس» سگ کارلا، با صدای بلند گریه کرد. ساعت سه که شد، معاونین کلانتر و تماشاچیان کنجکاو به خانه های خود رفتند و در ساعت چهار از آن خانه زیبا و رؤیایی، تنها تلی از خاک و خاکستر بجا مانده بود. چند تن از آتش نشانان مشغول خاموش کردن شعله های باقیمانده بودند. تنها دودکش شومینه و بدنه سوخته دو اتومبیل از میان تل خاکستر سر بر آورده بود. آتش نشانان با چکمه های مخصوص و سنگین خاکسترها را کنار می زدند تا ته مانده آتش، که ممکن بود خود موجب آتش سوزی جدیدی شود، را نیز خاموش کنند. کمی بعد مأمورین شیلنگهای آتش نشانی را جمع کردند. جیک از مأمورین تشکر کرد و همراه هری رکس به حیاط پشتی رفت و به آنچه از خانه اش باقی مانده بود، نگاه کرد.