« ?? - ?? ، میهمان شما کجاست؟» همان جایی که دوساعت پیش بود.» خانه ویلبنكس؟» | «??-?» بریگانس هم هنوز همانجاست؟» «??-?» و او را به خانه خودش در خیابان آدامز بیاورید. مورد، اضطراری است.» نسبیت روی ایوان از کنار شیشه های خالی گذشت، در را، که قفل نشده بود، باز کرد و جیک را در حال کشیدن خرناس در اتاق خواب پیدا کرد. بلند شو! باید به خانه بروید! اتفاقی افتاده است، موضوع اضطراری است!» جیک فورة هوشیار شد و همرا معاون کلانتر به را افتاد. روی پله ها هر دو مکثی کردند و از ورای ساختمان دادگاه به آسمان نگاه کردند. دورتر از دادگاه، آسمان نارنجی رنگ شده بود و شعله های آتش به چشم می خورد. در بالای این شعله ها، دود غلیظی دیده می شد. در خیابان آدامز، تعداد زیادی وسیله نقلیه پارک شده بود که اکثرا و انتهای متعلق به اعضای داوطلب اداره آتش نشانی بود. هر یک از اتومبیلها دارای یک لامپ چرخان قرمز یا زرد رنگ بود، که چشمک زنان در دل تاریکی می درخشیدند و خیابان را روشن کرده بودند. ماشین های آتش نشانی به صورت نامنظم جلوی خانه ایستاده بودند. آتش نشانان با لباس مخصوص به باز کردن شیلنگهای آب مشغول بودند و سعی می کردند ظاهر منظمی به خود بگیرند و گاهی به دستور افسر مافوق خود به این طرف و آن طرف می دویدند. اوزی، پراتر و هاستینگز کنار یک ژنراتور ایستاده بودند. چندین نفر از سربازان گارد ملی به یک جیپ ارتشی تکیه داده و ناظر ماجرا بودند. آتش با شعله های سرکش به آسمان سر می سایید، از تمام پنجره های ساختمان، هم در طبقه همکف و هم در طبقه اول، شعله زبانه می کشید. آتش به پارکینگ هم سرایت کرده بود و اتومبیل کارلا نیز از داخل و بیرون می سوخت. در کنار اتومبیل کارلا، یک اتومبیل کوچکتر قرار داشت که جیک آن را نمی شناخت. | صدای مهیب آتش و شکسته شدن و سوختن چوب، صدای بلند موتور های پمپ و دادن و فریاد آتش نشانان، همسایه های دور و نزدیک را از خانه بیرون کشیده بود. تماشاچیان در آن سوی پیاده رو صف کشیده و ناظر ماجرا بودند.