اسقف آجی بعنوان اولین نفر، سخنرانی را آغاز کرد و حضور خبرنگاران نیز او را به وجد آورد. در مورد کارل لى هیلی و نام نیک او و بیگناهی او سخن گفت و یادآوری کرد که شخص تونیا را در سن هشت سالگی تعمید داده است. او شرح داد که چگونه خانواده هیلی در اثر نژادپرستی و کینه توزی سفید پوستان از هم پاشیده شده است. قوه قضائیه را بخاطر تلاش برای محکوم کردن یک انسان شریف و درستکار که مرتکب جنایتی نشده است ، سرزنش کرد و گفت که اگر هیلی سفید پوست بود، هیچ هیئت منصفه ای بر علیه او کیفر خواست صادر نمی کرد. آجی تأکید کرد که کارل لی تنها از آن رو به محاکمه کشیده شده که پوست بدنش سیاه رنگ است. آجی از سخنان خود شدیدا بوجد آمد و نطقش بالا گرفت. نطق آجی از نظر هنر سخنوری و جنبه تبلیغاتی در سطح بالائی قرار داشت. اما رئیس سازمان NAACP نیز تصمیم گرفته بود در همین زمینه با او به رقابت بپردازد؛ نیم ساعت تمام به محکوم کردن پدیده نژادپرستی پرداخت و از این فرصت استفاده کرد تا آمار مشروحی از تعداد جرائم ، دستگیری ها ، محکومیتها و تعداد زندانیان سیاهپوست ارائه دهد؛ و در آخر، سخنان خود را چنین جمع بندی کرد که دادگستری در اختیار و تحت کنترل سفید پوستان است و آنان نیز از هیچ فرصتی برای فرستادن سیاهان به پشت میله های زندان فروگذار نمی کنند. سپس با استفاده از منطقی نه چندان محکم، کوشید تا این آمارها را به فور دکانتی نیز تعمیم دهد و بالاخره چنین نتیجه گرفت که نمی توان انتظار داشت در این کانتی یک محاکمه عادلانه و منصفانه برای کارل لی هیلی تشکیل شود. گرمای پروژکتورهای پرنور فیلمبرداران باعث شده بود که قطرات عرق بروی پیشانی و ابروهای سخنران جمع شود. او نیز از موضوع سخنرانی خود به هیجان آمد، حتی از اسقف آجی هم خشمگین تر شد و چنان با مشت بروی درخواست کرد به کمک های مالی خود ادامه دهند و اعلام کرد بزودی تظاهرات و راهپیماییهای اعتراض آمیزی برپا