مستولی شده بود، خسته شده و به جان آمده بود. اما با این وجود تصمیم گرفت تا زمانی که موضوع در روزنامه ها منتشر نشده، تا زمانی که مشتریان کافه تریا و حضار کلیسا خبر را دریافت نکرده اند و تا وقتی که خبر به گوش تمام وکلای کلانتون و على الخصوص به گوش باکلی، سالیوان و لاترهاوس نرسیده است، سکوت کند و ارتباطش با سکنه کلانتون را در همان سطح حداقل نگهدارد. از چه طریقی باید موضوع را به الاترهاوس خبر می داد؟ جیک پیش خود مجسم کرد که چگونه کارل لى به مارشارفسکی تلفن کرده و موضوع را به اطلاع او رسانده است. اما به احتمال بیشتر، کارل لی اول براستر را در جریان کار قرار داده و او موضوع را به وکیل متقلب خود گفته بود. با خود گفت: «حالا مارشارفسکی چه اطلاعیه مطبوعاتی می تواند می تواند منتشر کند؟ این بار در اطلاعیه خود چه خواهد نوشت و چه جملاتی به کار خواهد برد؟ حتما مارشارفسکی با سالیوان هم تماس خواهد گرفت. ولی کی؟ احتمالا صبح روز دوشنبه و یا حتی زودتر. بعد، موضوع خیلی سریع در دفتر حقوقی او دهان به دهان خواهد گشت. جیک در نظر مجسم کرد که شرکای اصلی و فرعی و سایر وکلا و همکاران در سالن بزرگ کنفرانس که دیوارهایش با چوب درخت ماهون رویه کوبی شده، جمع شده اند و هر چه ناسزا و لعن و نفرین است، نثار شخصی به نام بریگانس و شیوه های غیراخلاقی او می کنند. از تجسم این صحنه، بی اختیار لبخندی بر لبانش ظاهر شد. حتما بعضی از وکلای تازه کار برای خوش رقصی جلوی روسای خود، چند بند و ماده از نظامنامه کانون وکلا نقل می کنند که به عقیده آنها از سوی بریگانس نقض شده است. جیک از همه آنها بلا استثناء متنفر بود. تصمیم گرفت برای سالیوان نامه کوتاهی بنویسد و کپی آن را هم برای لاترهاوس بفرستد. نمی خواست برای باکلی نامه بنویسید. دوباره لبخندی بر چهره جیک ظاهر شد: شک نداشت صبح دوشنبه ، وقتی که دادستان ناحیه موضوع را در روزنامه ها بخواند، از فرط خشم مشرف به موت خواهد شد. تصمیم گرفت برای قاضی نوز نامه ای بنویسد و کپی آن را برای باکلی ارسال نماید. ارسال نامه، نوعی ادای احترام محسوب می شد و جیک می خواست این حداقل را هم از باکلی دریغ کند. چیزی به یادش آمد، اما در برداشتن گوشی تلفن مردد بود. پس از چند ثانیه بالاخره دل به دریا زد و شماره لوسین را گرفت. ساعت هفت و چند دقیقه بود. پرستاری که مستخدمه و گارسون و آشپز و غیره هم بود، گوشی را برداشت. « سالی؟ »