گوان شماره تلفن لستر را نداشت. سؤال از اوزی و دیگر افراد آشنا هم بی نتیجه ماند. مأمور اطلاعات تلفن گفت که در کتاب راهنمای تلفن شیکاگو، دو صفحه پر از نام هیلی وجود دارد که دست کم در ?? تا ?? مورد اسم کوچک آن ها لستر است. جیک شماره ? نفر از این لستر هیلی ها را گرفت و به یک یک آن ها زنگ زد. ولی همه ی آن ها سفید پوست بودند. بعد با «تنک اسکیلز» صاحب مشهورترین میکده ی مخصوص سیاه پوست ها در فورد کانتی صحبت کرد. لستر از این کافه که سیاهان کلانتون آن را «تنکس تونک» می نامیدند، خیلی خوشش می آمد. خود تنک از موکلین جیک بود و غالبا اطلاعات ذی قیمت و محرمانه ای در مورد سیاهان و رفتار آن ها به او می داد. تنک روز سه شنبه صبح سر راه بانک به دفتر جیک سری زد. | جیک از او پرسید:« در دو هفته ی اخیر لستر هیلی را دیده بودی؟» البته که دیدم. چندین بار برای بازی بیلیارد و خوردن آبجو به کافه ام سر زد. ولی شنیدم که چند روز پیش به شیکاگو برگشته و فکر می کنم که این خبر درست است، چون آخر هفته اصلا او را ندیدم.»