جمع شده اند تا از متهم فیلمبرداری کنند. باکلی تصمیم گرفت که از آن پس از در پشتی ساختمان استفاده کند. قاضی نوز اتومبیل خود را جلوی شیر آتش نشانی کنار پیاده رو، مقابل اداره ی پست، پارک کرد و از طریق پیاده روی جنوبی از میدان گذشت و وارد دادگاه شد. او هم توجه کسی را - صرفنظر از نگاه کنجکاو چند عابر - جلب نکرد. اوزی از پنجرهی دفترش در زندان، جمعیتی را که در پارکینگ جمع شده و منتظر کارل لى بودند، می دید. لحظه ای به فکرش رسید که دوباره جریان فرار زندانی را صحنه سازی کند، ولی بعدا تصمیم دیگری گرفت. چند ناشناس، تلفنی هیلی را تهدید به مرگ کرده بودند و اوزی چند تایی از این تلفنها را خیلی جدی گرفته بود. ولی بقیهی تهدیدها را توخالی و بی خطر تلقی می کرد. با خود گفت: «امروز که قرار است فقط متن کیفرخواست خوانده شود.» اوزی در حالی که به فکر روزهای محاکمه بود، به معاونش چیزهایی گفت. موس جونیور و همکارانش برای کارل لی یک اسکورت بزرگ ساختند، او را از پیاده رو از جلوی خبرنگاران گذراندند و در یک مینی بوس اجاره ای نشاندند. شش نفر از معاونین کلانتر و راننده اتومبیل سوار شدند و سه اتومبیل گشتی کاملا نو، مینی بوس را تا دادگاه بدرقه نمودند. نوز تصمیم گرفت ساعت ? قرائت چندین فقره کیفرخواست را شروع کند. روی صندلی مخصوصش نشست و اوراق روی میزش را زیر و رو کرد تا بالاخره پرونده ی هیلی را پیدا کرد. آنگاه سرش را بلند کرد و به صندلی های ردیف جلو نگاه کرد. در آنجا عده ای نشسته بودند که همگی مظنون به نظر می رسیدند و در روزهای اخیر به اتهامات مختلف بازداشت شده بودند. در منتهی الیه ردیف پیشین، دو معاون کلانتر پلهوى مرد سیاهپوستی نشسته بودند که دستبند به دست داشت. بریگانس در گوش این مرد چیزهایی می گفت - معلوم بود که این مرد همان هیلی است. نوز پوشه ی قرمز رنگی را برداشت و عینکش را طوری جابجا کرد که مزاحم مطالعه اش نشود: «شاکی» ایالت میسی سی پی، متهم: کارل لی هیلی، پرونده ی شمارهی ????. لطفا جلوتر بیایید آقای هیلی» معاونین کلانتر دستبند کارل لی را باز کردند و او همراه وکیلش نزد قاضی رفت. هر دو جلوی صندلی نوز توقف کردند و به او نگریستند. قاضی در سکوت و با حالتی عصبی به مطالعه ی پرونده مشغول بود. در سالن دادگاه سکوت حکمفرما شد، باکلی هم از جا برخاست، جلو آمد و نزدیک متهم ایستاد. چهره پردازان حاضر در دادگاه، به ترسیم این صحنه پرداختند.