از او پرسیدند نام قاضی چیست؟ فردی گفت: «هنوز معلوم نیست. قاضی کانتی، بولارد نام دارد، اما اعتقاد عمومی بر این است که یک قاضی دیگر به پرونده رسیدگی خواهد کرد و شاید هم اصولا محاکمه در فورد کانتی انجام نگیرد.» سیسون و سایر اعضای کلان به حرف های این ردنک بی و دست پا با دقت گوش دادند. قسمت هایی از سخنان او که در مورد NAACP، لیبرال ها و سیاستمداران طرفدار کاکاسیاه ها بود، به نظر اعضای کلان جالب آمد. اما آن ها هم روزنامه ها را خوانده و به تلویزیون نگاه کرده بودند و خوب می دانستند که عدالت در حق برادر فردی اعمال شده و او به سزای عمل خود رسیده است. با این حال، کاکاسیاهی که خون یک سفید پوست را ریخته است، نباید جان سالم بدر برد. بعلاوه، این ماجرا می توانست برای آن ها منافع زیادی در بر داشته باشد. محاکمه چند ماه دیگر شروع می شد و بنابراین وقت کافی برای برنامه ریزی و تدارک مالیات وجود داشت. سیسون و یارانش پیش خود مجسم کردند که چگونه در طول روز در قباهای سفید و کلاه های بلند و نوک تیز در می خواستند ایراد کنند فکر می کردند و دور بین های تلویزیونی را که بروی آن ها متمرکز شده بود، پیش چشمان خود مجسم نمودند. شک نبود که رسانه های گروهی از چنین واقعه ای شدیدة استقبال می کردند. رسانه ها گرچه از کلان متنفر بودند، اما فرصت تهیه ی گزارش از درگیری های خیابانی و تظاهرات را بی شک مغتنم می شمردند، و تازه بعد از آن نوبت به فعالیت های شبانه ی گروه می رسید: صلیب های سوزان و تلفن های بی نام و نشان. قربانیان از همه جا بی خبر چنین اقداماتی، قدرت دفاع از خود نداشتند. نتیجه ی منطقی چنین فعالیتی، خشونت افزون تر و ایجاد وحشت بیشتر بود. کلان در تحریک احساسات و ایجاد جو ترور و وحشت استاد بود و خوب می دانست که قباهای سفید راهپیمایان عضو کوکلوکس کلان بر سیاه پوستان خشمگین چه تأثیر مخربی دارد. شکی نداشتند که کاشتن تخم نفرت در شهر کلانتون کار دشواری نیست. ماه ها وقت برای سازمان دهی اقدامات و آوردن دیگر اعضای کلان از ایالات مختلف در اختیار داشتند. بنابراین طبیعی بود که هیچ یک از اعضای کلان حاضر نبود چنین فرصت طلایی را از دست بدهد، و تازه مسئله جذب نیروهای له کشاندن دشمنان کاکاسیاه ها به خیابان بود. تعداد اعضای کوکلوکس کلان تا حد نگران کننده ای کاهش یافته بود. سیسون از هم اکنون پیش خود مجسم می کرد که چگونه نام هیلی به شعاری برای تحریک