بودند، ولی چند نفری هنوز در آنجا پرسه می زدند به این امید که شاید خبر جدیدی بدست آورند. هوا تقریبا تاریک شده بود. یکی از خبرنگاران پرسید: «شما از همکاران کلانتر هستید؟» جیک با لحنی بی تفاوت، آنطور که گویی هیچ توجه و علاقه ای به دوربین تلویزیونی ندارد، گفت: «نه، من یک وکیل دعاوی هستم.» وکیل مدافع آقای هیلی؟» بریگانس برگشت و به خبرنگار نگاه کرد. سایر خبرنگاران هم متوجه شده بودند و گوش می دادند: «بله.» حاضرید به چند سؤال پاسخ بدهید؟ » بستگی به سؤالات دارد.» «لطفا تشریف بیاورید اینجا جلوی دوربین.» خبرنگاران چندین میکروفون به سویش دراز کردند و جیک تلاش زیادی کرد تا قیافه ای عبوس اوزی و معاونینش پشت پنجره ایستاده بودند و به بریگانس نگاه میکردند. کلانتر گفت: «جیک عاشق دوربین تلویزیون است.» موس گفته ی کلانتر را تکمیل کرد: «همه ی وکلای دعاوی کشته مرده ی دوربین تلویزیون هستند.»