توفنده و شدید بود. به یارموث رسیدیم و پیاده شدم. ولی باد چنان شدید بود که نمی توانستم بایستم. به سرعت وارد هتل شدم.
مردی گفت:
- هوا خیلی بد است، آقا.
- بله، همین طور است. تاکنون چنین هوایی ندیده ام.
خدمتکار گفت:
- نه آقا، یارموث هیچ وقت چنین طوفانی به خود ندیده بود. دریا طوفانی است چندین کشتی را غرق کرده است و افراد زیادی مرده اند.
گفتم:
- خیلی بد است.
به اتاقم رفتم. آن شب طوفان آزارم داد. نتوانستم شام بخورم و از غرش باد می ترسیدم. به بستر رفتم ولی نتوانستم بخوابم. باد پنجره های اتاق را میلرزاند. خیال کردم: «شاید باد این هتل را خراب کند.»
صبح روز بعد مستخدم به داخل اتاق دوید و فریاد کشید:
- عجله کنید، فورا به کنار دریا بیایید. یک کشتی غرق شده، اما شاید بتوانیم عده ای را نجات دهیم.
همراه مستخدم دویدم و سعی میکردیم سریع بدویم، ولی نمی توانستیم. باد پر زوری ما را به عقب می راند. به طرف ساحل دویدیم. جمعیت زیادی در ساحل ایستاده بود. هم نیز با آنها بود. من فریاد زدم:
- کشتی کجاست؟
باد ولوله شدیدی داشت. مردی با انگشتش اشاره کرد و گفت:
- آنجا.
کشتی آنجا بود. زیاد از ساحل دور نبود. چهار مرد در کشتی بودند. امواج حمله کرد و دو تن آنها را ربود. ترسیدم و فریاد زدم. حالا دو مرد در کشتی