گودی زیر چشم هایش یکه خوردم. ما به اتاق کار برگشتیم. ادیت داشت در پاکت نامه را می چسباند. به سرعت از جا برخاست و گفت:
- ما دیگر باید برویم. به «ایوان» گفته ام ماشین فورد را بیاورد.
او به سوی سرسرا رفت و ما هم در پی او رفتیم. در سرسرا دوباره چشمم به آن باروبنه افتاد. آنها به دلیلی مبهم در من ایجاد دلواپسی و تشویش می کردند. ادیت در حالیکه دستکش‌هایش را به دست می کرد، نگاهی به آسمان کرد و گفت:
- روز خیلی قشنگی است. فورد جلوی در منتظر است. سرد است ولی بد نیست. یک روز پاییزی واقعی. چقدر درخت ها با شاخه های برهنه، با برگهای طلایی زیبا هستند! آسمان چه زیباست....
یکی دو لحظه سکوت کرد و سپس سوفیا را در آغوش کشید و بوسید. او گفت:
- خداحافظ عزیزم. زیاد نگران نباش. کاری که باید بشود می شود. باید حوادث را تحمل کرد.
و سپس گفت: ژوزفین بیا.
او به سوی اتومبیل رفت و سوار شد. ژوزفین هم در کنارش نشست. هنگامی که اتومبیل حرکت کرد، هردو دست تکان دادند.
- تصور می کنم حق با اوست. بهتر است ژوزفین کمی از این جا دور بشود. ولی سوفیا ما باید بچه را واداریم هر چه می داند، بگوید.
- شاید اصلا چیزی نداند. او فقط خودنمایی می کند. می دانی؟ ژوزفین دوست دارد خودش را مهم جلوه بدهد.
- نه این بیش از خودنمایی است. چه نوع سم در کاکائو بود؟