بودند؛ و خلاصه به شکل وقامت گیرای او چشم دوختم و خود را به عنوان همسر او در نظر مجسم کردم: اوه! چنین امری اصلا نباید واقع شود! اما به عنوان دستیار و رفیق او کاملا قابل قبول خواهد بود؛ با چنین شرطی اقیانوسها را در خواهم نور دید، برای اجرای این مأموریت همراه با او زیر آفتاب سرزمینهای شرق و در بیابانهای آسیا زحمت خواهم کشید؛ شهامت، فداکاری و قدرت او را خواهم ستود و خواهم کوشید در این صفات با او برابری کنم؛ خود را با رهبری و سیادت او آرامانه وفق خواهم داد؛ بی هیچ دلهره ای با جاه طلبی ریشه کن ناشدنی او رو به رو خواهم شد؛ میان مسیحیان و سایر افراد بشر فرق خواهم گذاشت: یکی را سخت گرامی خواهم داشت و دیگری را از روی میل عفو خواهم کرد. در چنان صورتی، بیگمان، در اغلب اوقات، از این که با این سمت وابسته او باشم رنج می بردم؛ جسمم تا حدی زیر یوغ محکمی قرار می گرفت اما قلب و روحم آزاد بودند. بایست خود را، خود دور از آسیبم را، یعنی احساسات از بند رسته طبیعی ام که مونس لحظات تنهائیم بودند برای خود حفظ میکردم. در آن صورت، گوشه های دنجی در روحم بودند که فقط به خودم اختصاص داشتند و او هرگز نمی توانست به آنها راه یابد. احساساتی که در آنجا پدید می آمدند دلپذیر و در امن بودند، نه سختگیری او هرگز می توانست به آنها صدمه بزند و نه گامهای منظم قهرمانانه اش قادر بود آنها را لگد کوب کند. اما اگر همسرش می شدم به این مفهوم بود که همیشه در کنارش باشم، همیشه محدود و همیشه زیرنظر باشم. ناگزیر بودم شعله آتش طبیعت خود را دائما پایین نگهدارم، آن را وابدارم که در درونم بسوزد و هرگز صدایی برنیاورد هرچند آن شعله اسیر درونی، شرائین وجودم را یکی پس از دیگری بسوزاند و نابود کند - این دیگر قابل تحمل نبود.)
بعد از این که تفکراتم به اینجا رسید گفتم: «سینت جان!» در جواب با خونسردی گفت: «بله؟»
- باز هم تکرار میکنم: با کمال میل راضیم به عنوان میسیونر همکار با تو بیایم اما نه به عنوان همسرت؛ نمی توانم با تو ازدواج کنم و جزئی از وجودت بشوم.ا
با سماحت جواب داد: «باید جزئی از وجودم بشوی در غیر این صورت