این بود که، هر چند گاه یک بار، دسته ای از آن گیاهان و گلهای شکوفه را در تابوت بگذارند.
اما من و بقیه کسانی که هنوز سالم بودیم از زیبایی مناظر آن فصل لذت می بردیم: به ما اجازه داده بودند که، مثل کولیها، از صبح تا شب در جنگل پرسه بزنیم . هر کار که دوست داشتیم میکردیم و هر جا که می خواستیم می رفتیم. وضع زندگیمان هم بهتر شده بود. آقای براکلهرست و خانواده اش حالا دیگر به لووود حتی نزدیک هم نمی شدند. کارگزار در موضوعات مربوط به وظایف خود زیاد سختگیری نمیکرد: آن کارگزار کج خلق قبلی رفته بود و از ترس ابتلا به بیماری به آنجا نمی آمد. جانشین او، که قبلا مدیر داروخانه عمومی لوتن بود و به مقررات محل کار جدید خود آشنا نبود، با آزادی نسبتا بیشتری عمل می کرد. علاوه براین، شاگردانی که بایست به آنها غذا می داد زیاد نبودند و شاگردان بیمار هم کم غذا می خوردند. ظروف صبحانه پر تر می شد. وقتی فرصتی برای تهیه غذا بر طبق برنامه نبود، و غالبا هم چنین فرصتی به دست نمی آمد، آن زن یک قطعه بزرگ کلوچه قیمه گوشت سرد یا یک برش ضخیم نان و پنیر به هر یک از ما می داد؛ و ما این غذا را با خودمان به جنگل می بردیم. در آنجا هر کداممان محلی را که بیشتر دوست می داشتیم انتخاب میکردیم و در آنجا مشغول صرف آن غذای عالی می شدیم .
محل مورد علاقه من تخته سنگ پهن و صافی بود که ، سفید و خشک ، درست در وسط نهر کوهستانی قرار داشت، و تنها راه رسیدن به آن عبور از میان آب بود؛ و من این کار پر اهمیت را با پای برهنه انجام می دادم. پهنای تخته سنگ به اندازه ای بود که من و یک دختر دیگر که دوست من بود، می توانستیم به راحتی روی آن بنشینیم. این دوست انتخابی من در آن موقع مری ان ویلسن بود. مری شخصی بود بذله گو و منصف. من از معاشرت با او لذت می بردم اولا برای این که بذله گو و اهل ابتکار بود، ثانیا رفتارش طوری بود که من از بودن با او احساس راحتی میکردم. او، که چند سالی از من بزرگتر بود، از زندگی خیلی چیزها می دانست و می توانست برایم از مطالب زیادی حرف بزند که مایل به شنیدن آنها بودم. در مصاحبت با او کنجکاوی های خود را ارضا میکردم. در برابر خطاهایم گذشت زیادی نشان