خاص کرد و در پایان به شب زنده داری بر بالین جسد پرداخت. به او گفت: «باید چشم‌هایت را کاملا باز کنی! تمام اشیاء قیمتی را جایی بگذار و درش را قفل کن، چون بسیاری از افراد فقط برای دزدی بر بالین مرده‌ای شب زنده داری می کنند.» یک لحظه بعد که با کشیش تنها ماند به اعترافی مبسوط، صادقانه و مفصل پرداخت و پس از آن در برابر برادرزادگانش مراسم مذهبی صورت گرفت. آن وقت بود که می خواست برود و روی صندلی گهواره ای اش که از گیاهان خزنده بود بنشیند و آخرین اراده هایش را بیان کند.
نیکانور بر روی بیست و چهار ورق کاغذ، با وسواس، فهرست تمام دارایی های او را تنظیم و تقریبا خطاطی کرده بود. مادربزرگ که به آرامی نفس می کشید، و در حالی که پزشک و پدر آنتونیو ایسابل شاهدانش بودند، فهرست دارایی هایش، منشاء نهایی و یگانه عظمت و اقتدارش را به محضردار تقریر کرد. میراث مادی اگر به نسبت واقعی در نظر گرفته می شد به سه *«انکومین دا»* محدود می شد که به موجب فرمان پادشاه در دوران مستعمره نشینی اعطا شده بود و با گذشت زمان به سبب ازدواج های درهم و برهم حاصل مصالح، تحت اقتدار مادربزرگ روی هم جمع شده بودند. در خطه‌ای در دسترس، بدون حد و مرزهای مشخص، که شامل پنج بخش بود که در آنها یک بذر هم از طرف مالکان افشانده نشده بود، سیصد و پنجاه و دو خانواده زندگی می کردند که عنوان اجاره کار داشتند. مادربزرگ هر سال، در شب جشن تولدش، یگانه عمل ناشی از اقتدار را که مانع از بازگردانده شدن اراضی به دولت شده بود؛ یعنی تحصیل مال‌الاجاره