را از اتاق برداشت و بیرون رفت. یک ربع بعد دوباره پیدایش شد.
زن کور که جلوی گل های حیاط نشسته بود گفت:
- بعد از انجیل رسیدی.
مینا مستقیما به توالت رفت و گفت:
- نمی توانم به مراسم بروم. آستین هایم نم دارند و پیراهنم اتو ندارد، و احساس کرد نگاه نافذی دنبالش می کند. زن کور گفت:
- در جمعه اول ماه هستیم و تو به مراسم مذهبی نمی روی؟
مینا از توالت برگشت و یک فنجان قهوه برای خودش ریخت. سپس رفت و جلوی کناره آهکی در، نزدیک زن نابینا نشست. با بغض و عنادی گنگ، و در حالی که احساس می کرد هم اکنون اشک از چشم هایش می ریزد، زمزمه کنان گفت:
- تقصیر توست.
زن نابینا با حیرت پرسید:
- گریه می کنی؟
مادربزرگ آبپاش را در کنار گل های مرزنگوش گذاشت و به حیاط آمد و تکرار کرد:
- گریه می کنی؟
مینا پیش از این که بلند شود فنجان را روی زمین گذاشت و گفت:
- از فرط عصبانیت گریه می کنم.
و ضمن آن که به طرف مادربزرگ می رفت اضافه کرد:
- تو باید بروی و اعتراف کنی، چون تو هستی که مراسم مذهبی این جمعه اول ماهم را تلف کرده ای.
زن نابینا، بی حرکت منتظر ماند که مینا در اتاقش را ببندد. سپس