گل های مصنوعی

مینا، همان طور که در تاریک روشن سپیده دم کورمال کورمال پیش میرفت، پیراهن بی آستینش را که شب قبل در نزدیکی تختش آویزان کرده بود پوشید و در صندوق به دنبال آستین های جدا گشت. سپس در اطراف میخ‌های دیوار و پشت در به جست و جو پرداخت و در این حال می کوشید سروصدایی نکند که مادربزرگ کورش که در همان اتاق می خوابید بیدار شود. وقتی به تاریکی عادت کرد متوجه شد که مادربزرگ بلند شده است و مینا به آشپزخانه رفت تا از او بپرسد که آستین هایش کجا هستند. زن نابینا به او گفت:
- در حمام هستند. دیروز بعدازظهر آنها را شستم.
آنها آنجا بودند، با دو گیره چوبی به یک میله آهنی آویزان بودند. هنوز نم داشتند. مینا به آشپزخانه برگشت و آستین ها را روی سنگ‌های شومینه پهن کرد. در مقابل او، زن نابینا قهوه را تکان می داد،