دوباره از او خواستند که بگوید چه ترانه ای را دوست دارد که بنوازنده آقای فریزر از آنها تقاضای نواختن ترانه کوکاراچا، را کرد، که سبک ترانه هایی که مردها در هنگام خداحافظی ابدی به آنها گوش فرا میدادند را داشت. مکزیکیها با سر و صدا و احساسات زیادی این آهنگ را برای آقای فریزر نواختند. این آهنگ از بیشتر آهنگهای این سبک، زیباتر و گوش نواز تر بود، ولی اثر آن مثل بقیه بود.
برخلاف این مقدمه احساسی، آقای فریزر به فکر کردن ادامه داد معمولا او تا آنجایی که می توانست، جلوی فکر کردن خود را می گرفت. به جز وقتی که در حال نوشتن بود، ولی حالا در مورد افرادی که موزیک را مینواختند و حرفی که مکزیکی لاغر گفته بود فکر می کرد.
مذهب افیون مردم است. آقای فریزر حقیقت حرف آن صاحب میخانه لاغر دچار سوء هاضمه را باور داشت. بله، و موزیک نیز نوعی دیگر از افیون مردم است. آن مکزیکی لاغر سوار بر ذهن خود نیز در این مورد فکر نکرده بود. و در دنیای امروزی نیز اقتصاد افیون مردم است، در کنارش میهن پرستی افیون مردم در ایتالیا و آلمان و جاهای دیگر است. در مورد روابط جنسی چطور؟ آیا این هم نوعی افیون مردم نیست؟ یا حداقل تعدادی از مردم؟ ولی نوشیدنی یک افیون خود مختار برای مردم است، بله یک تریاک استثنایی. اگر چه تعدادی رادیو و رسانه ها را ترجیح میدهند که
1. Cocaracha