تنها مرگ طبیعی را که تا کنون دیده ام، به غیر از مرگ به علت خونریزی شدید، که زیاد هم بد نیست، مرگ از آنفولانزای اسپانیایی بود. در این نوع آنفولانزا شخص مبتلا در خلط ایجاد شده درون ششهای خود غرق می شود. خلط باعث خفه شدن او می گردد، و چطور می توان فهمید که مریض مرده است؟
در اواخر لحظات زندگی اش بیمار دوباره به یک کودک تبدیل می شود اگر چه نیروی زندگی مردانه او با اوست، و ملافه های زیرین خود را مثل کهنه قنداق یک بچه با مدفوعی نهایی، گسترده، و به رنگ زرد مرواریدی که همواره جریان دارد و حتی پس از مرگ به تراوشهای خود ادامه می دهد، دنیا را بدرود می گوید. بنابر این هم اکنون، من علاقه دارم که مرگ هر شخصی را که خود را انسان شناس میداند ببینم، چرا که یک مسافر کوشا، همانند مانگو پارک یا خود من به زندگی ادامه می دهیم و شاید آن قدر به زندگی ادامه دهیم تا شاهد مرگ واقعی اعضاء این فرقه ادبی و چگونگی مرگ تدریجی آنها از این دنیا باشیم. در ژرف اندیشی های من به عنوان یک طبیعت گرا، به ذهن من خطور کرده است که اگر چه ادب و نزاکت چیز خیلی خوبیست، بعضی می بایست بی ادب و نزاکت باشند، اگر نجات و ادامه نژاد آن ها، یکی از اهداف اصلی فرقه آنها باشد، چون وضعیتی که برای تولید مثل آنها منظور شده است، بی ادبانه است، در واقع بی نزاکتی بالایی لازم است، و به فکر من این طور خطور کرده که