مثل تکه تکه شدن یک پوسته انفجاری قوی مانند آن چه خمپاره به جای می گذارد.
یک طبیعت گرا، برای دریافت مشاهدات دقیق، ممکن است که خود را در مشاهداتش به یک دوره محدود کند و من میتوانم بگویم که به دنبال حمله ماه جون سال ۱۹۱۸ اطریشی ها به خاک ایتالیا، که تعداد عظیمی از مردگان در آن حضور داشتند، و با عقب نشینی که به آنها تحمیل شد دنبال و سپس با حمله ای رو به جلو که باعث دوباره پس گیری مناطق از دست رفته شد پایان یافت و زمینی که به تصاحب طرفین در آمد درست مثل شروع جنگ بود، به استثناء مردگانی که از هر دو طرف به جا مانده بودند. تا روزی های بعدی که مردگان را به خاک می سپردند، چهره مناطق در حال تغییر و تحول قرار می گرفت، تا به روزهای اولیه خود باز گردد. تغییر رنگ پوست در نژاد سفید پوست از سفید به زرد، سپس به زرد سبز رنگ و در آخر به سیاه بود. اگر جسد آنها برای مدتی طولانی در گرما قرار می گرفت، رنگ گوشت آنها همانند قیر زغال سنگ میشد. مخصوصا در جاهایی که پوست از خشکی شکافته یا پاره شده بود رنگ آن کاملا وضوح رنگین کمانی همانند قیر را داشت، اجساد مردگان هر روزی که میگذشت، بزرگ تر و بزرگ تر می شدند تا گاهی اوقات آن قدر بزرگ می شدند که برای یونیفورم خود بیش از حد حجم داشتند، و این تا حدی پیش می رفت که هر لحظه پیش بینی ترکیدن آنها میرفت. قطعات بدن این