در ترامبل دو نوع تلفن وجود داشت. تلفن امن و تلفن ناامن. ظاهرا تمام مکالمات از طریق خط ناامن انجام می شد، همه را ضبط می کردند و بعد به وسیله کوتوله های نادیدنی، پریان مرموز و گورزادهای مخفی که کاری جز گوش کردن به میلیونها ساعت چرت و پرت نداشتند، در مکانی سر پوشیده و خوفناک مورد بررسی قرار می گرفت. اما در واقع فقط نیمی از مکالمات ضبط می شد، آن هم به انتخاب، و به طور اتفاقی. و روی همرفته حدود ? درصد از گفتگوی زندانیان شنیده می شد. برای دولت فدرال امکان نداشت که گورزادها و پریان بسیاری برای شنیدن تمام مکالمه ها استخدام کند. دلالان داروهای مخدر از طریق این خطها افراد خود را اداره می کردند. رؤسای مافیا نیز دستور تاختن به رقیب ها را در طول همین خطوط به خارج از زندان می فرستادند. تعداد کسانی که گیر می افتادند کم نبود. خطوط امن شماره های معدودی داشت. شنود و تعقیب آنها قانونا ممنوع بود. این خطها فقط به تماس با وکلای مدافع اختصاص داشت، و همیشه در محل مکالمه نگهبانی حضور داشت. وقتی سر و کله اسپایسر برای مکالمه با یکی از این خطوط امن پیدا شد نگهبان محل را ترک کرد. تماس برقرار شد. از دنیای آزاد صدایی گستاخ، خشن و بی تربیت گفت: «دفتر حقوقی» من جوروی اسپایسر هستم، از زندان ترامبل، می خواهم با تریور صحبت کنم.»