جمع کرده بود، و حالا داشت پول ها را تغییر جهت می داد و به سوراخ و سنبه های واشنگتن می ریخت. بیست و یک عضو کنگره در مقابل دریافت ? میلیون دلار طومار لیک را امضاء کردند و حمایت خود را اعلام داشتند. اما بزرگترین جایزه نصیب سناتور بریت، نامزد سابق و پدر یک پسر بچه تایلندی شد. وقتی انصراف خود را از مبارزه انتخاباتی اعلام کرد ? میلیون دلار مقروض بود. هیچ منبعی هم در اختیار نداشت که بدهی را به عهده بگیرد. باید به کسانی که چمدانها را بسته بودند و سرخانه و زندگی خود برگشته بودند پول می داد. اینها سه سال برایش کار کرده بودند، و حالا نمی شد آنها به حال خود رها کرد. آیلین تاینر، وکیلی که دی? پک را می چرخاند با سناتور بریت ملاقات کرد. در کمتر از یکساعت معامله قطعی شد. دی? پک پول را می پرداخت و بدهی سه ساله ستاد انتخاباتی او را صاف می کرد و در عوض سناتور نیز به جمع امضا کنندگان طومار می پیوست، البته بی سر و صدا. یورک پرسید: «آیا ما می دانستیم چند نفر کشته می شوند؟ » تدی بعد از سکوتی طولانی گفت: «نه.» مکالمه ایشان هیچ وقت با عجله صورت نمی گرفت. پس چرا اینقدر زیاد؟» شاید به خاطر زیاده روی در الکل. در کشورهای عربی همیشه اتفاق می افتد. تفاوت فرهنگی، زندگی کسالت آور می شود. بنابراین دیپلمات های ما وقتی ضیافتی ترتیب می دهند، از بهترین نوع است. اکثر قربانیان کاملا مست بودند.» | دقایقی گذشت، یورک پرسید: «پیدال کجاست ؟ » فعلا در عراق است، دیروز در تونس بود.» می گیریم، سال دیگر و این بزرگترین لحظه برای پرزیدنت لیک خواهد بود.» دوازده تن از شانزده عضو کنگره پیراهن آبی به تن کردند. این چیزها در نظر آیلین تاینر خیلی مهم بود. روی آنها حساب می کرد. وقتی یکی از سیاستمداران واشنگتن به دوربین نزدیک می شد شعاری که روی پیراهن آبی