مرد جوانی است.» فین دوباره شانه هایش را بالا انداخت، باز می خواست بگوید «خوش به حال این پیرزن»، اما نگفت. «خب، اولین نفر که نیست.» زن گفت: «باز هم شروع نکن، دلم نمی خواهد در این مورد حرف بزنم.» این برای فین هم خوب بود. همیشه میل عزیزی او را تحسین کرده بود، میل زنانگی را، اما حالا برایش مشکل بود که فکر کند این پیرزن می تواند مثل دوران جوانی باشد. گفت: «مدارک را نشانم بده، امضا میکنم.» در زمانی که اقبالش هنوز بلند بود، قاضی کاربر و خانم توپولسکی? یوکوبی به شراکت هم خانه ای را در محله ساحلی سانفرانسیسکو رهن کرده بودند. درخواست رهن کاملا مطابق با اصول حقوقی تنظیم شده بود. هیچ اشاره ای به موارد خصوصی و اخلاقی، از قبیل توالد و تناسل یا ضعف قوای جنسی، یا حتی چیزهایی مثل میهن پرستی، تبعیض نژادی، و از این قبیل وجود نداشت. وکلای کالیفرنیا کلمه به کلمه رهن نامه را تهیه کردند و چون می ترسیدند از طرف آدم حقه بازی تهدید شوند، میان دارایی و تعهد تفاوتی قایل شدند، تقریبا یک میلیون دلار. این تفاوت یک میلیونی برای آن دو اهمیتی نداشت، توجهی به آن نداشتند، سرشان به مبارزات خودگرم بود، علیه بی عدالتی، خلاف کاری های دهقانان و کشاورزان بی رحم، و از این قبیل. در واقع به آنچه نداشتند، افتخار می کردند. کالیفرنیا ایالت مالکیت اجتماعی است، معنی واقعیش این است که تکلیف همه روشن است، مثلا حق طلاق به طور مساوی برای طرفین. پس فین هم می توانست، به دلایلی که خود می دانست مدارک طلاق را فورا امضا کند. به طلاق اهمیت نمی داد، به یک دلیل که از دلایل دیگر روشن تر بود. نقشه آنگولا سود آور بود، نقشهای پنهانی و کثیف، عملیاتی مخفی، که برای اشخاص یا مؤسسات کلاه بردار و حریص منبع پایان ناپذیری به شمار می رفت. این کارمن لعنتی نباید چیزی می فهمید. فین مطمئن نبود که شاخک های جامعه مالکیت اجتماعی چطور می تواند به حساب های مخفی در باهاما پی ببرد، از هیچ راهی نمی توانست بفهمد.